خاریدن گوش

بسیاری چیزها می‌توانند گوش را به خارش در آورند. بیش از همه، گرفتاری‌های پوستی مثل اکزما، پسوریاز، التهاب سبوره‌ای پوست (همان‌ چیزی که باعث شوره می‌شود) مسبب آن هستند. وجود هر یک از این گرفتاری‌ها در هر جای بدن کلیدی برای یافتن علت خارش گوش است. مخصوصاً آرنج‌ها، ابروها و پوست سر را بررسی کنید.

انگل‌ریزی که در زمستان به‌دنبال جای گرمی است ممکن است گوش را به‌عنوان یک اقامتگاه موقتی انتخاب کرده و در آن ساکن شود. این حالت مخصوصاً در مناطق سردسیر اتفاق می‌افتد. رطوبت حاصل از ساخته شدن چرک گوش و نیز کمبود آن هم می‌تواند عامل خارش گوش باشد. گاهی این خارش واکنش به کلاه‌های پلاستیکی شنا است. و بالاخره عفونت‌های قارچی می‌توانند علت خارش گوش باشند که با قرمزی و التهاب گوش بیرونی همراه است، اما این عفونت‌ها نادرند.

ـ درمان خارش گوش:
خارش گوش فریاد درخواست کمک است. پس با این روش‌ها به آن کمک کنید. آن را نخارانید. وارد کردن گوش پاک‌کن، و بدتر از آن کلید یا سنجاق سر، در گوش باعث آسیب رساندن به پرده گوش می‌شود. این کار تولید بیشتر چربی را نیز تحریک می‌کند. از روغن استفاده کنید. ریختن یک یا دو قطره روغن معدنی، روغن زیتون، یا هر روغن گیاهی دیگر در گوش شدت خارش آن را کم می‌کند

انگل را از گوش بیرون کنید. با استفاده از آب گرم و یک آبدزدک لاستیکی می‌توانید انگل یا حشرهٔ وارد شده در گوش را خارج کنید. چند قطره روغن می‌تواند حشرهٔ سمج را بکشد. یا ریختن کمی الکل در گوش با قطره چکان آن را خارج می‌کند. (حشره باید روی سطح مایع شناور شود، بهتر است از پزشک کمک بخواهید.) انجام این کارها احتیاط و دقت زیاد می‌خواهد.

چرک زیادی گوش را بگیرید. زیادی چرک گوش را با گذاشتن گوش بر روی یک بطری آب داغ بگیرید. گرما باعث نرم شدن و جریان یافتن آن به بیرون شده و پاک‌کردن آن را آسان می‌کند. سعی نکنید همهٔ آن را پاک کنید، وجود مقداری چرک گوش از خارش جلوگیری می‌کند.

هیدروکورتیزون بمالید. در نصف موارد، محلول‌های بدون نسخهٔ هیدروکورتیزون‌دار خارش گوش را آرام می‌کنند. مقدار بسیار کمی از آن به کمک گوشهٔ تابیدهٔ یک دستمال پارچه‌ای تمیز در گوش بمالید. اگر این داروهای بدون نسخه مؤثر واقع نشدند، پزشک محلول‌‌های قوی‌تر هیدروکورتیزون‌دار را مخصوصاً در اکزما، پسوریاز، و اشکال دیگر التهاب تماسی پوست تجویز می‌کند.

به پزشک مراجعه کنید. چون تشخیص علت بسیاری از موارد خارش گوش دشوار است، مثلاً عفونت‌های قارچی، مراجعه به پزشک سودمندتر خواهد بود، مخصوصاً اگر خارش بیش از چند روز طول بکشد..

حا برای اطلاعات بیشتر به سوالات و ژاسخ هایی که ازیک متخصص گوش و حلق و بینی شده است توجه نمایید:

سوال – گوش طبیعی چه ترشحاتی دارد؟
 پاسخ – خارش گوش می تواند علامت یک بیماری باشد . ما خارش گوش را صرفاً به عنوان یک بیماری محسوب نمی کنیم . این علامتی است که از جانب بیمار مطرح می شود و پزشک قابلیت اندازه گیری و سنجش آن را ندارد . وقتی بیماری با علامت ترشح از گوش به پزشک مراجعه می کند ، پزشک با معاینه ی خود می تواند متوجه شود که این ترشح طبیعی گوش است یا ترشح غیر طبیعی است . یا وقتی بیماری از کاهش شنوایی شکایت دارد ما می توانیم میزان آن را با ابزاری که داریم اندازه گیری کنیم . ولی خارش گوش چیزی است که از طرف بیماری مطرح می شود و پزشک نمی تواند آن را اثبات کند که وجود دارد یا خیر . یا اینکه اگر وجود دارد شدت آن چقدر است . هرچند با تشخیص برخی از بیماری ها در گوش می توانیم به این نتیجه برسیم که بیمار باید خارش نیز داشته باشد . نکته ی دیگر اینکه برخلاف علائم دیگری که بیمار به دلیل آنها به پزشک مراجعه می کند علامت خوشایندی است . یعنی برطرف کردن و خاراندان آن قسمتی که دارای خارش است برای بیمار خوشایند است . برعکس درد و وزوز گوش برای بیمار ناراحتی ایجاد می کند . همین خوشایند بودن برطرف کردن خارش می تواند معضلات ، ناراحتی ها و عفونت های بعدی را ایجاد کند . طبیعت گوش این است که ضمن اینکه از خود در مقابل عفونت ها ، فشارهایی که به آن وارد می شود ، تروماها و آب محافظت می کند ، از ساختمان های بعدی خود نیز محافظت می کند . یعنی گوش خارجی و کانال گوش ضمن اینکه از خود محافظت می کند از پرده ی گوش و گوش میانی نیز محافظت می کند. گوش میانی نیز از گوش داخلی محافظت می کند . یعنی آناتومی گوش به صورت یک مجرای مستقیم نیست . بلکه دارای انحناء است . این انحناء مانع از این می شود اصوات زیاد ، فشار ، جسم خارجی و آب به راحتی وارد گوش شود . حتی در قسمت میانی دارای برامدگی است که مانع از ورود اجسام خارجی به قست های داخلی تر گوش می شود . یکی از چیزهایی که در گوش وجود دارد ترشح ماده ای است در گوش در اصطلاح به آن جرم و یا چربی گوش گفته می شود . این ماده در قسمت خارجی مجرای گوش ساخته می شود . در واقع غدد عرقی که در بدن ما وجود دارد در گوش خارجی تغییر شکل پیدا کرده و ترشح آنها به این صورت بیرون آمده است . این ماده بسیار برای گوش مفید است . این ماده بخاطر خاصیت چرب کنندگی که دارد پوست جدار گوش را چرب می کند . و مانع از نفوذ آب به داخل پوست گوش شده و به این شکل از عفونت گوش جلوگیری می کند . دوم اینکه خاصیت اسیدی دارد و اسید در مقابل بسیاری از میکروب ها و قارچ ها از گوش محافظت کرده و مانع از این می شود که گوش دچار عفونت شود . یعنی میکروب ها نمی توانند در این محیط به خوبی رشد کنند . ضمناً این خاصیت چرب کنندگی مانع از این می شود که اگر جسم خارجی مانند حشره وارد گوش شود بتواند به راحتی در گوش نفوذ کند . پس وجود این ماده در گوش یک چیز طبیعی است که توسط خود گوش ساخته می شود . بسیاری از بیمارانی که مراجعه می کنند فکر می کنند که این ترشحات یک نوع آلودگی است و از محیط خارج که آلوده بوده وارد گوش آنها شده است. درصورتی که اینگونه نیست . کمبود این ماده برای گوش مضر است و ایجاد یک سری عوارض می کند. زیادی آن نیز در گوش ایجاد علائم و عوارض می کند .
سوال – من چند ماهی است که دچار خارش گوش شده ام . به طوری که گوش های من عفونت شدیدی کرده است . بیرون از گوش و در اطراف آن زخم های کوچک عفونی ایجاد شده و خارش هم دارد . شنوایی من خیلی ضعیف شده است . چون در روستا هستم، به دلیل عدم توانایی مالی دسترسی به پزشک متخصص نداشته ام . در ضمن در شهر خود به متخصص مراجعه کردم و داروهایی به من داده است که تأثیری نداشته است . لطفاً من را راهنمایی کنید.
 پاسخ – خارش گوش عوامل متعددی دارد که یکی از علل آن آلرژی است . یعنی التهاب های پوستی که به دلیل واکنش به یک سری مواد خارجی ایجاد می شود . درماتیت های تماسی می تواند به دنبال استفاده از شامپوو صابون بوجود بیاید . حتی به دنبال شنا کردن می تواند ایجاد شود . حتی ممکن است در پی استفاده از سمعک ممکن است که برای فرد ایجاد آلرژی بکند . یا گوشی هایی که داخل گوش گذاشته می شود تا مانع از ورود آب به گوش شود می تواند برای گوش ایجاد حساسیت کند . اسپری و رنگی به مو زده می شود ، لاکی که به ناخن زده می شود و یا قطره ای که داخل گوش به دستور پزشک ریخته می شود می تواند ایجاد درماتیت کند . و به دنبال آن خارش ایجاد شده و تاول هایی در گوش ایجاد شود . پس این فرد دچار یک درماتیت به یک ماده و یا داروی خاص است که باید مشخص شود به چه چیزی حساسیت دارد . منتها وقتی که ما گوش را با خاراندن تحریک و دستکاری کنیم ، زمینه را برای ایجاد عفونت های بعدی ایجاد می کند . یعنی یکی از عوامل ایجاد کننده ی عفونت در مجرای گوش خارجی دستکاری و خاراندن گوش است . خارش گوش باعث از بین بردن پوست کانال گوش و نفوذ میکروب هایی که معمولاً به طور طبیعی در پوست کانال گوش وجود دارند شده و ایجاد عفونت می کند . این سوال کننده باید از داروهای ضد آلرژی و ضد درماتیت استفاده کنند . از نفوذ مواد خارجی مانند آب به داخل گوش جلوگیری کنند . و اگر گوش ایشان دچار عفونت شده باشد درمان خاص عفونت را نیاز دارد .
سوال – فرد با چه علامت مشخصه ای برای خارش گوش باید به پزشک متخصص مراجعه کند ؟
 پاسخ – خارش گوش می تواند تنها علامت بیماری گوش بوده و یا همراه با سایر علائم باشد . خارش گوش اگر به تنهایی وجود داشته باشد می تواند ناشی از یک مسئله ی ساده مانند آلرژی باشد . در جامعه ی فعلی ما یکی از عوامل ایجاد خارش گوش اضطراب و استرس است . شاید باور این مسئله برای خیلی از بیماران مشکل باشد . بنابراین بعضی از مسائل خیلی ساده تا مسائل مهمی مانند عفونت ها و قارچ ها می تواند ایجاد خارش کند . تشخیص عامل ایجاد خارش با معاینه است . بنابراین فردی که دچار خارش گوش است ضرورت دارد که حداقل برای اولین مرتبه به پزشک مراجعه کند . و برحسب علتی که عامل ایجاد خارش است درمان خاص خود را بگیرد . و مراجعات بعدی با تجویز پزشک اولیه است که ضرورت داشته باشد یا خیر .
 سوال – حدود دو سال است که حلق و بینی و گوش من هم زمان با هم خارش دارد . با ته زبان خود حلق خود را می خارانم . اما این مشکل را در تمام فصول دارم .
 پاسخ – این فرد به احتمال خیلی زیاد دچار آلرژی هستند . به عفونت های آلرژیک بینی و سینوس مبتلا هستند . آلرژی بینی و سینوس یک واکنش غیر طبیعی به یک ماده ی خارجی است . معمولاً این ماده استنشاقی است و از راه هوا وارد مخاط بینی و سینوس شده و ایجاد واکنش می کند . با علائمی مانند گرفتگی بینی و افزایش ترشح از آن همراه است . معمولاً این ترشحات آبکی و بی رنگ است . حتی می تواند این ترشحات متمایل به رنگ زرد یا سبز باشد . یعنی ترشحات زرد یا سبز همیشه مبنی بر عفونت نیست . یک سینوزیت آلرژیک نیز می تواند ایجاد ترشحات رنگی بکند . بیمار مبتلا به عطسه های مکرر شده و به دنبال آن ترشحات پشت حلق پیدا می کند . در پی آن نیز ممکن است دچار سرفه های مزمن و تحریکی شود . برای برطرف کردن آلرژی ما باید علت بیماری را پیدا کنیم . وگرنه داروها هیچکدام نمی توانند آلرژی را برطرف کنند. داروها معمولاً علائم آلرژی را برطرف می کنند . یعنی داروها مانع از ورود ماده ی حساسیت زا به بدن می شوند . بنابراین تا زمانی که مصرف می کنیم برای ما مفید بوده و علائم را کاهش می دهند . وقتی که دارو قطع شود دوباره ماده وارد بدن شده و علائم شروع می شود . بنابراین با مشاوره با پزشک متخصص گوش و حلق و بینی و یا متخصصین آلرژی باید ماده ی حساسیت زا را شناخت . این ماده معمولا ً ناشی از عطر گل و گیاه و موادی است که در هوا پخش می شود . در ده درصد از موارد می تواند ناشی از مواد خوراکی باشد . در برخی از موارد با افزایش سن ممکن است که واکنش فرد به این مواد کم شده و یا قطع شود . این در مواردی است که آلرژی در سنین پایین شروع شود . آلرژی هرچقدر در سنین کودکی شروع شود ممکن است که با افزایش سن از بین برود . و برعکس الرژی هایی که در سنین بالا شروع می شوند ممکن است که تا پایان عمر با فرد همراه باشند .
سوال – براثر چه علل و عواملی گوش خارجی دچار خارش می شود؟
 پاسخ – عوامل متعددی می توانند باعث ایجاد خارش شوند ، که یکی از آنها عفونت گوش خارجی است . که ما تقریباً فصل آن را پشت سر گذاشته ایم . عفونت و التهاب گوش خارجی که ما اصطلاحاً به آن گوش شناگر می گوییم شیوع آن چهار در هزار است . هشتاد درصد در فصل تابستان و در نواحی گرم و مرطوب دیده می شود . اولین عاملی که باعث ایجاد التهاب گوش خارجی می شود آب است . رفت و آمد زیاد آب در داخل گوش می تواند پارگی های کوچکی در پوست کانال گوش ایجاد کند . و زمینه را برای ایجاد عفونت مستعد کند . دوم اینکه مقاومت پوست کانال را در مقابل عفونت کم می کند . سوم اینکه آب باعث خارج شدن مواد مترشحه از گوش شده وزمینه را برای ایجاد عفونت مستعد می کند . دومین عامل مساعد کننده برای عفونت گوش ، سرومن یا ترشح زیاد است . وقتی که ترشح بیش از حد در گوش جمع شود باعث جذب آب می شود . و مانع از خروج آب از گوش شده ، در نتیجه زمینه را برای عفونت مستعد می کند . پس هم ترشح کم و هم ترشح زیاد زمینه را برای ایجاد عفونت گوش خارجی مستعد می کند . گاهی گوش برخی از افراد به طور طبیعی و مادر زادی، کانال تنگی دارد . در نتیجه مانع از خروج ترشح از گوش می شود . این کانال تنگ باعث می شود که آبی که وارد گوش شده نتواند از آن خارج شود. این تنگی کانال می تواند به صورت مادرزادی و یا اکتسابی بوجود بیاید . یعنی اگر فرد دچار تومورهای خوش خیمی در گوش شده باشد زمینه را برای ایجاد عفونت گوش خارجی مستعد می کند . اگر به هر علتی گوش فرد خارش داشته باشد و با ابزارهای مختلفی این خارش را برطرف کند ، می تواند باعث عفونت گوش شود . گوش ما نیاز به تهویه داشته و نیاز دارد که هوا وارد گوش ما بشود . اگر به طور طولانی و مزمن گوش ما بسته باشد و از سمعک به طور طولانی مدت استفاده کنیم ممکن است زمینه را برای ایجاد عفونت مستعد کند . همینطور یک سری بیماری های سیستمیک که در بدن وجود داشته باشد . مریض هایی که دچار دیابت بوده و بیماری قند دارند ، افرادی که دچار نقص ایمنی هستند و یا دچار کم خونی هستند نیز بیشتر از افراد معمولی دچار عفونت گوش خارجی می شوند . باید توجه کنیم که در ابتدای عفونت گوش خارجی است که ما دچار خارش گوش می شویم . علامت مهم عفونت گوش خارجی ، خارش نیست. بلکه درد ، کاهش شنوایی و ترشح از گوش خارجی است . برای درمان ،باید فاکتورهایی را که باعث ایجاد عفونت شده اند حذف کنیم . در ضمن برای درمان نیاز به آنتی بیوتیک ، مسکن و همینطور به تمیز کردن موضعی است .
 سوال – گوش داخلی من خیلی درد دارد به طوری که به غدد لنفاوی من می زند . غده ی لنفاوی سمت چپ من که درد می کند بزرگتر از سمت راست است . گوش خارجی من مشکلی ندارد.
 پاسخ – معمولاً بیماری های گوش داخلی همراه با درد نیست . شاید منظور ایشان بیماری گوش میانی باشد .نکته ی بعدی اینکه معمولاً عفونت های گوش دردهای مزمن ایجاد نمی کند . یعنی اگر یک نفر یک درد مزمن در ناحیه ی گوش یا سر و گردن خود دارد، اغلب نشان از یک عفونت در گوش میانی ندارد . این عفونت ها همراه با دردهای حاد خود را نشان می دهند و بعد از یک تا دوهفته با درمان های دارویی برطرف می شوند . معمولاً عفونت های مزمن گوش میانی ایجاد درد نمی کند . بخاطر همین هم است که اغلب بیمار دیر به پزشک مراجعه می کند . اگر فردی که دارای عفونت گوش میانی است با درد به پزشک مراجعه کند متأسفانه دچار عوارض شده است . این مسئله دیگر با درمان دارویی برطرف نشده و نیاز به اقدامات جراحی دارد . اما باید به این نکته توجه کرد که پنجاه درصد از علت گوش دردها در خود گوش نیست . یعنی علت درد در جای دیگری است اما در گوش حس می شود . بنابراین بیماری که با گوش درد به پزشک مراجعه می کند در پنجاه درصد از موارد علت درد در خود گوش است و در پنجاه درصد بقیه ممکن است که علت در سینوس ها ، در بینی ، در دندان ها و در مفاصل فکی و گیجگاهی و یا آرتوروز گردن باشد . به این خاطر که تمام اعضاء موجود در سر و گردن ما اعصاب مشترکی دارند می توانند درد خود را به گوش منتشر کنند . بنابراین ایشان نیاز به معاینه کامل دارد . اما اگر دارای درد مزمن هستند مطمئن باشند که علت درد در گوش نیست .
سوال – چند سالی است که دچار خارش شدید گوش شده ام . که با چوب کبریت گوش خود را خارش می دهم . بعد از آن یک ترشح به رنگ آب از گوش من خارج می شود . علت چیست؟
 پاسخ- ایشان به احتمال زیاد دچار درماتیت آلرژیک و یا درماتیت تماسی هستند . کلاً نباید گوش را خاراند . چون باعث پاره شدن پوست کانال گوش می شود . وارد کردن اجسام خارجی در گوش ، حتی گوش پاک کن باعث می شود که ترشح گوش از آن تخلیه شود . خارج کردن ترشح زمینه را برای ایجاد عفونت فراهم می کند . ضمن اینکه ترشح در یک سوم خارجی مجرای گوش ساخته می شود . ما وقتی که از گوش پاک کن و یا اجسام خارجی استفاده می کنیم ، این ترشح را به سمت داخل فشار می دهیم . ضمن اینکه ممکن است به پرده ی گوش آسیب وارد کرده و باعث پارگی پرده ی گوش شود . در صورتی که ترشح وارد مجرای داخلی تر گوش شود دیگر به صورت خودبخود خارج نمی شود . در نتیجه نیاز به اقدام پزشک دارد که آن را از گوش خارج کرده و تخلیه کند . بنابراین لازم است ایشان داروهای ضد آلرژیک دریافت کنند.
سوال – من از بچگی گوش درد داشته ام اما به آن اهمیتی نداده بودند . الان که جوان شده ام خیلی من را آزار می دهد. حتی برای درمان تهران هم آمده ام . تمام متخصصین به من گفته اند که بصورت مادر زادی گوش من ترشح ندارد. الان گوش من خارش های زیادی دارد . در ضمن سردردهای شدیدی هم دارم به طوری که در بیمارستان بستری می شوم .همه ی داروها را استفاده کرده ام اما خوب نمی شود . علت چیست ؟
 پاسخ – ترشح یا سرومن گوش در برخی از موارد بیش از حد ساخته می شود . که می توان آن را درمان کرد . درمان نیز به این صورت است که باید توسط پزشک از گوش خارج شود . اما در برخی از مواقع ما با کاهش ساختن ترشح در گوش مواجه هستیم . یعنی به طور مادرزادی ساختمان گوش به گونه ای است که ترشح به حدکافی ساخته نمی شود . این افراد معمولاً گوش های خشکی دارند و دچار خارش گوش می شوند . درمان این افراد بسیار مشکل است . خارش های ممتد ایجاد عفونت های مکرر در گوش می کند . ایشان باید از محلول ها وقطره های چرب کننده ی گوش استفاده کنند البته با تجویز پزشک . شاید ما این باور را داشته باشیم که گوش محیطی است که انتهای آن بسته است . و استفاده از قطره ی گوش نیز زیاد مضر نیست . بنابراین گاهی برخی از مریض ها به دلیل خارش و یا مشکل دیگری در گوش به طور خودسرانه از قطره استفاده می کنند . برخی از قطره های گوش برای گوش داخلی حالت سمی دارند . این قطره ها می تواند منجر به کاهش شنوایی دائمی شوند . اگر پرده ی گوش بیماری پاره باشد، که آن را هم فقط یک متخصص با معاینه می تواند تشخیص دهد و از این قطره هایی که برای گوش داخلی سمی هستند استفاده کند . ورود این قطره به گوش داخلی باعث آسیب های غیر قابل بازگشت می شود . یعنی آسیب هایی که نه با دارو و نه با جراحی نمی توان آن را برطرف کرد . بنابراین نباید خوددرمانی کرد .
سوال – آیا افسردگی باعث خارش گوش می شود ؟
 پاسخ – یکی از بیماری هایی که باعث خارش گوش می شود اضطراب و استرس است . متأسفانه در معاینه ی بالینی این بیماران توسط متخصص گوش و حلق و بینی هیچ عاملی برای خارش گوش مشخص نمی شود . بنابراین با سوال و جوابی که از این بیماران می کنیم پی می بریم که این افراد دچار اضطراب و استرس هستند . با درمان های موضعی این خارش ها قابل اصلاح نیستند . تا زمانی که عامل بیماری که همان زمینه ی افسردگی است بر طرف نشود خارش گوش اصلاح نمی شود . بنابراین در مورد این افراد نباید انتظارداشت که با قطره های ضد خارش بتوان مشکل را برطرف کرد .
سوال – من بیست و پنج سال سن دارم و از مدتی پیش خارش گوش پیدا کرده ام . به طوری که آنقدر گوش خود را خاراندم که احساس می کنم داخل گوش من خشک شده است . در ضمن فکر می کنم که بر روی شنوایی من تأثیر گذاشته است . آنقدر گوش خود را می خارانم که خون می آید . برای خارش چکار باید بکنم ؟ به پزشک مراجعه کرده و قطره داده است اما باز هم خارش دارد .
 پاسخ – همانطور که گفتیم نباید گوش را خاراند چون باعث ایجاد عفونت و مسائل بعدی می کند . اولین راه این است که در مقابل خارش مقاومت کنیم . چون هر چقدر گوش را بیشتر خارش دهیم ، نیاز به خارش بیشتر می شود . اینکه بر روی گوش پاک کن خون مشخص شده به این معنی است که به حدی گوش خود را خارانده اند که پارگی پوست کانال ایجاد شده است . این خون ریزی بسیار دردناک بوده و می تواند زمینه را برای عفونت فراهم کند . عامل ایجاد خارش را باید برطرف کرد . برطرف کردن عامل خارش با شرح حالی که از بیمار گرفته می شود امکان پذیر است. بیماری که متوجه می شود با اضطراب و استرس گوش او خارش می کند ، پس این خارش ناشی از مسائل روحی و روانی است . اگر در گوش قارچ وجود داشته باشد فقط پزشک با معاینه می تواند آن را تشخیص دهد . برای درمان خارش گوش بر حسب علتی که دارد ما از داروهای متضادی استفاده می کنیم . داروهایی که ما در درماتیت و آلرژی از آنها استفاده می کنیم ، اگر بیماری که دچار قارچ گوش است استفاده کنیم. ضمن اینکه مفید نخواهد بود بیماری را بدتر هم می کند . یعنی زمینه را برای رشد بیشتر قارچ فراهم می کند . درست است که در برخی از موارد درمان های مشترکی دارد. اینکه گوش را نخارانیم . آب وارد گوش نشود . وجود محیط گرم و مرطوب برای گوش خوب نیست . تمام اینها در بیماری هایی که دچار خارش گوش می کنند مشترک هستند . اما برخی از داروها متضاد هستند . بنابراین تشخیص نهایی خارش گوش با یک معاینه ی دقیق توسط متخصص انجام می گیرد .
سوال – چطور باید بچه ها را استحمام کرد که آب داخل گوش آنها نرود ؟
 پاسخ – در مورد برخی از بیماران دیده شده که هنگام حمام دوش را وارد کانال گوش می کنند . غیر از لاله ی گوش که ما آن را شستشو می دهیم . داخل کانال گوش هیچ نیازی به شستشو ندارد . پوست گوش ما باید چرب باشد . نباید این چربی را از گوش خود حذف کنیم . در طرف دیگر بیمارانی دیده می شوند که هنگام استحمام از گوشی استفاده می کنند . اگر گوشی نرمال بوده و ترشح آن نه بیش از حدو نه کمتر از حد باشد ، آبی که وارد گوش می شود به راحتی از گوش خارج شده و حتی هیچ نیازی به خشک کردن هم وجود ندارد . مگر اینکه پزشک توصیه به خشک کردن گوش کرده باشد .
سوال – من سی و پنج سال سن دارم و پرده ی هر دو گوش من پاره شده است . گاهی عفونت و خارش دارد. یک دکتر به من گفت که باید عمل کنم اما دکتر دیگری گفت که عمل روی شنوایی تأثیر ندارد و باید از سمعک استفاده کنم .
 پاسخ – ایشان دچار عفونت مزمن گوش میانی است عفونت های مزمن گوش میانی به چهارتیپ تقسیم بندی می شود . ایشان در تیپ یک و یا حداکثر در تیپ دو هستند . بیمارانی که تیپ یک یا دو هستند بهتر است عمل جراحی انجام دهند . این جراحی به دو جهت انجام می گیرد: یکی اینکه پرده ی گوش ترمیم شود تا از عفونت های مکرر گوش جلوگیری شود . این کار با عمل جراحی حدود نود درصد موفقیت آمیز خواهد بود . دومین هدف از عمل جراحی اصلاح شنوایی گوش است . اینکه با این کار شنوایی ایشان بهتر شده و یا بدتر می شود بستگی دارد به نوع کاهش شنوایی که الان دارند. برخی از انواع آن با ترمیم پرده ی گوش قابل اصلاح است . برخی دیگر نیاز به عمل مجدد در شش ماه تا یک سال بعد دارد . ولی اگر کاهش شنوایی ایشان از نوع حسی عصبی باشد ، با عمل جراحی بر روی گوش میانی اصلاح نخواهد شد .
سوال – چه مشاغلی حساس بوده و فرد را مستعد عفونت گوش می کند ؟
 پاسخ – افرادی که محیط های گرم و مرطوب کار می کنند مستعد ابتلا به عفونت گوش هستند . مانند افرادی که کار آنها نجات غریق بوده و در سالن های سرپوشیده ی استخرها کار می کنند . معمولاً افرادی که کارخانجات صنعتی کار می کنند کمتر دچار آلودگی در گوش میانی و داخلی می شوند . مگر اینکه ترومای صوتی داشته باشیم . یعنی شدت صوت بیش از هشتاد تا نود دسی بل باشد . این مسئله می تواند در شنوایی و گوش داخلی اثر داشته باشد.
 افرادی که به حج می روند در شهر مدینه که مرطوب است اگر دارای ترشح گوش باشند ، ممکن است این ترشح آب جذب کرده و باعث کاهش شنوایی شود . ده درصد از افراد دارای ترشح بیش از حد در گوش خود هستند . در خصوص افراد مسن این آمار به شصت درصد می رسد . بهتر است این افراد قبل از رفتن به حج یک معاینه ی گوش انجام دهند . که اگر دچار مشکل هستند برطرف شود تا در آن کشور دچار مشکل نشوند .

بهداشت مقعد

مقعد مجراى کوتاهى است که از راست روده به‌طرف پائين و از ميان عضلات حلقوى دريچهٔ (اسفنگتر) مقعد تا سوراخ مقعد امتداد دارد. اکثر مشکلات پزشکى مقعد از عادات نامناسب در اجابت مزاج ناشى مى‌شوند و به همين دليل قابل پيشگيرى هستند.

بواسیر

بواسير در مقعد شبيه وريدهاى واريسى (وريدهاى متسع شده) است. مقعد توسط شبکه‌اى از عروق خونى احاطه شده است که ممکن است در اثر فشار به‌سمت بيرون متسع و متورم شوند. اين فشار از يبوست و زور زدن هنگام اجابت مزاج ناشى مى‌شود. بواسير ممکن است داخلى يا خارجى باشد. بواسير خارجى از سوراخ مقعد به‌طرف بيرون برجستگى پيدا مى‌کند و مى‌توان به‌راحتى آن را به‌شکل برآمدگى‌هاى کوچک و نرم لمس کرد. بواسير داخل حتى اگر به‌داخل مجراى مقعد برجستگى پيدا کند به‌راحتى لمس نمى‌شود. اين نوع بواسير باعث احساس اجابت مزاج ناکامل مى‌شود. اتساع اين وريدها باعث کندى جريان خون مى‌شود و تشکيل لخته (ترومبوز) را تسهيل مى‌کند. لخته شدن باعث تورم و درد بيشتر به‌ويژه هنگام اجابت مزاج مى‌شود. اگر يک رگ متورم پاره شود، خونريزى که گاهى بسيار زياد است، بروز مى‌کند. با بهبود يافتن بواسير معمولاً خارش يک ويژگى بارز مى‌شود.

مرسوم‌ترين درمان بواسير لخته (ترومبوز) شده نشستن در آب گرم چندين بار در روز است. مقعد خود را از طريق شستن با آب گرم و صابون، تميز و عارى از مواد مدفوعى نگه داريد. مواد پاک‌کنندهٔ مقعد مثل تاکس (Tucks) و کرم‌هاى پاک‌کننده مانند بالنئول شياف‌ها فايدهٔ مشخصى ندارند و بايد از آنها پرهيز کرد. براى پيشگيرى از بواسير، مدفوع خود را نرم نگه داريد تا وارد شدن آسيب هنگام اجابت مزاج را به حداقل برسانيد ( به مبحث يبوست مراجعه کنيد).

اگر درمان خانگى باعث تسکين سريع بواسير حاد و ملتهب نشد، جراح مى‌تواند با باز کردن رگ لخته (ترومبوز) شده و برداشتن لخته به‌سرعت مشکل را برطرف کند. بواسير داخلى را مى‌توان توسط بستن با بند درمان کرد. در اين روش يک بند لاستيکى دور رگ برجسته شده انداخته و در محل باقى گذاشته مى‌شود تا اين رگ خودبه‌خود بيفتد. همچنين در اين عروق مى‌توان مادهٔ ايجادکنندهٔ تصلب تزريق کرد و به اين ترتيب وريدهاى متسع را مسدود نمود. اين عمل به تصلب درمانى (اسکلروتراپي) معروف است. اشعه ليزر و جراحى با کمک ايجاد سرما (انجماد) نيز براى مسدود کردن عروق متسع به‌کار مى‌روند. اگر اين اقدامات موفق نبود، جراحى آخرين راه چاره است.

خارش مقعد

پوست اطراف مقعد حساس است و به‌نظر مى‌رسد که استعداد طبيعى براى ايجاد خارش دارد. علل بسيارى براى خارش مقعد وجود دارد که عبارتند از: واکنش‌هاى حساسيتي، آنتى‌بيوتيک‌هاى خوراکي، عفونت‌هاى قارچي، انگل‌ها، بواسير، عدم رعايت بهداشت مقعد، مورد آخر احتمالاً شايع‌ترين علت است.

بعد از اجابت مزاج ناحيهٔ مقعد را با پنبه جاذب رطوبت (در صورت لزوم آن را با آب ساده مرطوب کنيد) تميز کنيد. از به‌کار بردن صابون خوددارى کنيد زيرا باعث خشکى پوست و بدتر شدن خارش مى‌شود. در صورتى‌که از رطوبت زياد رنج مى‌بريد از پودر تالک (هرگز نشاستهٔ غلات را به‌کار نبريد) بين کپل‌هاى خود استفاده کنيد. از زيرپوش و لباس خواب گشاد و جاذب رطوبت استفاده کنيد. خارش مقعد در کودکان ممکن است در اثر کرمک ايجاد شود. کودکان معمولاً از طريق بلع تخم‌هائى که توسط کودک ديگر يا يک حيوان دست‌آموز مبتلا دفع مى‌گردد، دچار کرمک مى‌شوند. اين کرم‌هاى سفيد و نازک بعداً در روده از تخم بيرون مى‌آيند، بالغ مى‌شوند و در اطراف مقعد تخم‌گذارى مى‌کنند و باعث خارش شديد به‌ويژه در شب‌ها مى‌گردند. از طريق چسباندن يک قطع چسب نوارى روى مقعد کودک هنگام صبح و قبل از اجابت مزاج و معاينه آن از نظر وجود تخم‌هاى ريز و سفد، مى‌توان به‌وجود آنها پى برد. اگر پزشک وجود کرمک را اثبات کرد همهٔ خانواده بايد براى ريشه‌کن کردن کرمک با دارو درمان شوند. شما بايد کليهٔ لباس‌هاى کودک و ملافه‌هاى تختخواب او را بشوئيد. حيوانات دست‌آموز بايد توسط دامپزشک درمان شوند.

شقاق و فیستول

شقاق مقعد شکافى روى پوست ظريف مجراى مقعد است که معمولاً در اثر دفع مدفوع سفت ايجاد مى‌شود. اين شقاق بعداً عفونى مى‌شود و باعث درد و خارش مى‌گردد. خوددرمانى اين عارضه مشابه بواسير است .

فيستول مقعد مجراى ارتباطى باريکى است که بين مجراى مقعد و پوست اطراف سوراخ مقعد ايجاد مى‌شود. تخليه چرک از اين مجرا ممکن است باعث تحريک و خارش گردد. يک آبسهٔ زمينه‌اى مقعد ممکن است کاملاً دردناک باشد. به پزشک مراجعه کنيد. اين فيستول بايد احتمالاً باز و تخليه شود.

حفره ناشی از به دام افتادن مو

اين عارضه هنگامى بروز مى‌کند که موها در زيرپوست بين کپل‌ها (معمولاً زير نوک استخوان خاجى و در ناحيه دنبالچه) به دام مى‌افتند. هنگامى که اين موها عفونى مى‌شوند آبسهٔ کوچکى تشکيل مى‌شوند که بعداً از حفرهٔ خود به سطح پوست تخليه مى‌گرد. معمولاً اين حفره با نشستن در آب گرم و تميز کردن کامل ناحيه دو يا سه بار در روز بهبود مى‌يابد. اگر اين حفره باقى بماند يا عود کند مى‌توان آن را از طريق جراحى برداشت.

آمیزش مقعدی

انجام رابطه جنسی از راه مقعد با هر روش و با استفاده از هر ماده لغزنده کننده یا بیحس کننده به صورت کرم – اسپری – ژل – روغن – کاندوم – پماد – یک رابطه پر خطر جنسی میباشد و استفاده از موارد یاد شده و شیوه های ان صرفا از دردناک بودن این رابطه می کاهد و آسیبهای جبران نا پذیری به فرد مفعول به لحاظ جسمی و برای هر دو فرد فاعل و مفعول به لحاظ انتقال بیماریهای مقاربتی بهمراه دارد و هیچ پزشکی در هیچ جای دنیا انجام این رابطه را توصیه نمیکند و از نظر علمی غیر قابل قبول میباشد .

بررسی رابطه جنسی از نوع مقعد و آسیبهای جسمانی آن از منظر پزشکی :
هیچ پزشکی چنین رابطه ای ا توصیه نمیکند و مسلما هیچ نظریه مبنی بر سالم بودن و بی ضرر بودن این رابطه ارائه نگردیده ، بر عکس این رابطه همیشه از نظر پزشکی نقض گردیده .
در نواحی مقعد رشته های عصبی زیادی پراکنده شده که این رشته های عصبی بسیار بسیار آسیب پذیر و حساس میباشند و نسبت به هر چیزی که وارد دهانه مقعد ( ANAL) شود سریعا واکنش نشان میدهند من اینجا مکانیزمی از عملکرد داخلی بدن رو برای شما شرح میدم تا بهتر متوجه بشوید :

دستگاه گوارشی دارای دو نوع اسفنکتر sphincter که یکی از انها داخلی و غیر ارادیست و دریچه ورودی غذا به معده و خروج آن میباشد و یکی دیگر از این اسفنکتر ها خارجیست که این یکی ارادیست وقتی که غذا بلعیده می شود , از طریق مری پایین آمده و به سمت معده می رود . در محل ورود و خروج معده , عضلات حلقوی وجود دارند که به آنها اصطلاحا “اسفنکتر”( sphincter ) گفته می شود و به عنوان دریچه عمل می کنند.
زمانی که شما احساس میکنید که نیاز به عمل خروج مدفوع از دریچه مقعد را دارید این زمانیست که اسفنکتر داخلی ۲ باز شده که خب همانطور که گفته شد غیر ارادیست اما عمل باز کردن دریچه مقعد ( اسفنکتر خارجی) و در کل دفع مدفوع ارادیست و دست شما میباشد یعنی از زمانی که احساس کردید نیاز به WC دارید و خودتون رو نگه میدارید تا به محل مناسب برسید و سپس به اراده خودتون باعث خارج شدن مدفوع می شود این نگه داشتن و این عمل خارج کردن مدفوع توسط اسفنکتر خارجی که ارادیست انجام میشه . حالا همه این مسائل را مطرح کردم که به اینجا برسیم که رابطه جنسی از راه مقعد یا کلا وارد شدن هر شئی در درون مقعد باعث آسیب دیدگی اسفنکتر خارجی شده و باعث میشه که دریچه خروجی مقعد یا همون آنال به درستی کار خودش رو انجام نده یعنی از قدرت ارادی خارج میشه پس به مرور زمان امکان ارادی خروج مدفوع یا نگه داشتن خود را از دست میدهید در این صورت نا خواسته و غیر ارادی مدفوع از درچه مقعد خارج میشود در اینصورت همیشه لکه هایی از مدفوع در لباس زیر مشاهده می گردد. که خب مسلما این برای هیچ آدمی خوشایند نیست.

هشدار جدی : سهل تر بودن انتقال ویروسهایی نظیر HIV ( ایدز ) و سایر بیمارهای مقاربتی از طریق رابطه جنسی از راه مقعد
از جهتی دیگر سایر بیمارهای عفونی ، ویروسی همانند هپاتیت ایدز سفلیس و سایر بیماری های مقاربتی از طریق مقعد راحتر منتقل می شوند خیلی از افراد تصور میکنند که در رابطه مقعدی هیچ خطری آنها را تهدید نمی کند که باید عرض کنم اتفاقا چون درون مقعد حاوی باکتریهای زیادی میباشد انتقال ویروسهای نظیر ایدز و … راحتر انجام میگیرد این باکتریهای با شستشو از بین نمیروند . از آن گذشته دریچه مقعد یک درچه خروجیست پس وارد شدن هر چیزی از این دریچه علاوه بر آسیب به درچه و موارد ذکر شده همراه با درد است. و به مرور باعث باز شدن هر چه بیشتر درچه مقعد و پیدایش عوارض ذکر شده میشود.به طور کلی انجام این رابطه حتی برای یک مرتبه هم به هیچ وجه به زوجین توصیه نمی شود.
تماس دهانی با مقعد و نواحی اطراف آن میتواند باعث انتقال باکتریهای مضر به دهان شده و سبب بیماری و عفونت شود ( این باکتریها با شستشو از بین نمیروند )

شايد شما هم بارها پيش پزشک زنان رفته باشيد اما آخر سر بدون آنکه سوالاتي که در ذهنتان بود را بپرسيد، از مطب بيرون آمده باشيد. به گزارش سلامت نیوز خانم‌هاي بسياري سوالات فراواني در رابطه با دستگاه تناسلي خود دارند که قصد داريم در اينجا به برخي از آنها بپردازيم.

چرا ترشحات واژن گاهي بدبو مي‌شود؟

بدبو شدن ترشحات واژن به دليل قارچي شدن محيط داخل واژن است.عوامل فراواني مي‌توانند سبب رشد قارچ‌ها در واژن شوند که به عنوان مثال میتوان به موارد زير اشاره کرد:

1- پوشيدن لباس‌هاي زير تنگ يا پلاستيکي که از عبور هوا جلوگيري ‌کند میتواند سبب رشد قارچها در واژن شود.

2- استفاده از ژل يا صابون واژينال که سبب به هم ريختن ph محيط شود.

3- مشکلات هورموني در دوران قاعدگي، بارداري يا يائسگي

4- برخي بيماري‌ها نظير ديابت يا مصرف برخي داروها مثل آنتي‌بيوتيک‌ها.

بهترين کار براي پيشگيري از قارچي شدن واژن تعويض مرتب لباس‌هاي زير و نوار بهداشتي در دوران سيکل ماهانه است.

آيا شستن واژن پس از برقراري رابطه جنسي لازم است؟

براي پيشگيري از بروز عفونت‌هاي ادراري توصيه مي‌شود پس از اتمام رابطه جنسي خانم‌ها نيز توالت بروند و از صابون ملايم يا ژل مخصوص شستشو استفاده کنند. شستن داخل واژن بي‌فايده است و توصيه نمي‌شود.

چرا برخي خانم‌ها در حين رابطه جنسي درد دارند؟

دليل درد طی رابطه جنسی، يا خشکي واژن است يا عفونت واژن. که در صورت اول مشکل به کمک استفاده از ژل مخصوص حل مي‌شود و در مورد دوم بايد به متخصص زنان مراجعه کرد.يکي ديگر از دلايل درد که البته بسيار نادر است يک نوع ناراحتي رواني به نام واژينيسم است که در آن فرد از خود، بدن و جنس‌اش ناراحت و ناراضي است. در 5 تا 10 درصد زنان نيز آندرومتريوز يا مشکلات رحمي دليل دردهاي عميق است که به هر حال بايد براي درمان آن به پزشک زنان مراجعه کرد.

آيا زايمان واژن را خراب مي‌کند؟

زايمان ممکن است کمي به فرج به دليل برشي که حين زايمان در اپيزيوتومي داده مي‌شود، آسيب برساند. به محض اتمام زايمان، ماهيچه‌ها و بافت‌هاي رحم و واژن مجددا جمع مي‌شوند البته همه چيز به نوع بافت و سن مادر بستگي دارد.

 آيا امکان دارد به سرطان واژن دچار شويم؟

بله.اما اين نوع سرطان ( سرطان واژن ) بسيار نادر است در عوض سرطان دهانه رحم بسيار شايع است به همين دليل توصيه مي‌شود براي کاهش احتمال ابتلا تمام خانم‌ها از 20 سالگي و قبل از 23 سالگي واکسن پاپيلوما ويروس انساني را بزنند و به طور مرتب براي معاينه پيش پزشک زنان بروند.

افتادگي رحم يعني چه؟

گاهي اوقات به دليل مشکلاتي که براي ماهيچه‌ها و رباط‌هاي پرينه به وجود مي‌آيد رحم، مثانه و رکتوم دچار افتادگي مي‌شوند. تقريبا 15 درصد زنان با اين مشکل روبه‌رويند و اکثرا نيز در سن يائسگي به آن دچار مي‌شوند. بارداري، زايمان طولاني و سخت، درشتي نوزاد و دوقلوزايي از جمله دلايل افتادگي رحم است اما اين ناراحتي گاهي در زنان که وزن نرمال دارند تنها يک بار زاييده‌اند هم ديده مي‌شود. در واقع جنس بافت‌ها در اين ميان بسيار مهم است. در صورتي که خانم مبتلا در حين رابطه جنسي احساس ناراحتي کند يا خود بخواهد، به کمک عمل جراحي مي‌توان مشکل را برطرف کرد.

مقاربت از راه دهان آیا خطرناک است؟

مطالعات انجام شده حاکي از آن است که رابطه جنسی دهانی کاملا بي خطر نيست، هم براي فاعل و هم براي مفعول امکان انتقال STD وجود دارد.

 STD = Sexually Transmitted Diseases = بيماريهاي جنسي سرایتی

چه بيماريهاي جنسي (STD) از طريق رابطه جنسی دهانی منتقل مي شود؟

شايعترين بيماري جنسي منتقله از طريق رابطه جنسی دهانی، هرپس است (Herpes Simplex Virus = HSV) هرپس دو نوع کلي دارد:

HSV-1 که منجر به دانه هايي در اطراف دهان مي شود (تاول تبخالي) درحاليکه HSV-2 منجر به زخمهاي تناسلي مي گردد

 - HPV که مخفف Human Papilloma Virus است هم ممکن است از طريق رابطه جنسی دهانی منتقل شود و منجر به زگيلهايي در اطراف و يا داخل دهان گردد.

مشخص شده است که گنوره (Gonorrhea) هم میتواند از فرد آلوده در طي رابطه جنسی دهانی به فرد مقابل منتقل گردد و سپس عفونت از گلوي آن فرد به ناحيه تناسلي افراد بعدي منتقل شود. بدن بطور طبيعي در طي 3 ماه ميتواند باکتريهاي گنوره در گلو را از بين ببرد ولي عفونت ناحيه تناسلي نياز به درمان آنتي بيوتيکي دارد.

امکان انتقال کلاميديا (Chlamydia) هم از طريق رابطه جنسی دهانی وجود دارد، اگرچه کمتر رخ ميدهد. کلاميديا و گنوره منجر به زخم گلو مي شوند (Sore throat). خيلي از افراد ممکن است آلوده به اين ميکروب باشند ولي بدون علامت بوده و از آن آگاه نباشند.

سيفليس (Syphilis) هم در شرايط خاص امکان انتقال در طي رابطه جنسی دهانی را دارد و آن هم در صورتي است که دهان در تماس با زخم باز يا راش پوستي عفوني قرار گيرد. احتمال انتقال عفونتهاي دستگاه گوارشي و انگلها هم درصورت تماس دهان با مقعد وجود دارد.

هپاتيت A ويروسي است که در مدفوع فرد آلوده وجود دارد و در طي تماس دهاني-مقعدي امکان انتقال دارد.

هپاتيت B بطور کلي در خون است و تنها درصورتيکه در تماس رابطه جنسی دهانی ، خوني وجود داشته باشد منتقل مي شود.

آيا HIV از طريق رابطه جنسی دهانی منتقل ميگردد؟

انتقال HIV در طي رابطه جنسی دهانی براي هر دو فرد فاعل و مفعول با احتمال کم (Small risk) وجود دارد.احتمال انتقال از فرد مفعول HIV مثبت به فاعل سالم در صورتي امکانپذير است که فاعل در تماس با ترشحات جنسي (مايع مني يا ترشحات واژن) يا خون (خون عادت ماهانه يا زخمي در ناحيه تناسلي يا مقعدي) مفعول به بريدگي-زخم يا جراحت يا منطقه ملتهبي در دهان يا گلوي فرد فاعل برسد.

پوشش دهان و گلو در برابر عفونتهاي ويروسي (همانند HIV) بسيار مقاوم است و اگر فرد سالم باشد امکان انتقال محتمل نيست. بعلاوه امکان انتقال از مفعول HIV مثبت به فاعل سالم، در طي رابطه جنسی دهانی، خيلي کم است دليل آن هم اين است که ميزان HIV موجود در بزاق دهان بسيار بسيار کم است و به اندازه اي نيست که منجر به آلودگي فرد مقابل گردد. تنها خطر در اين حالت ممکن است بخاطر وجود زخم خونريزي دهنده يا لثه خونريزي دهنده در فرد HIV مثبت باشد که خون را به مخاط دستگاه تناسلي يا مقعدي و يا زخم و جراحتي که ممکن است فرد سالم مقابل داشته باشد، منتقل کند (هپاتيت C هم از اين طريق منتقل ميگردد)

ريسک انتقال HIV از فرد آلوده از طريق رابطه جنسی دهانی بسيار کمتر از ريسک آن در طي Anal يا Vaginal است. تعيين دقيق ميزان ريسک انتقال HIV در نتيجه رابطه جنسی دهانی بسيار مشکل است چراکه اکثر افرادي که رابطه جنسي دارند تنها منحصر به رابطه جنسی دهانی نمي شود و فرمهاي ديگر رابطه جنسي (آنال يا واژينال) را هم شامل مي شود بنابراين تعيين اينکه انتقال HIV از طريق رابطه جنسی دهانی بوده يا فرمهاي ديگر رابطه جنسي، بسيار مشکل است. نهايتا اينکه عوامل متعددي ريسک انتقال HIV از طريق رابطه جنسی دهانی را افزايش مي دهند من جمله زخمها و جراحات دهاني- خونريزي لثه-زخمهاي تناسلي- سوراخ کردن دهان (oral piercing) و حضور همزمان ديگر بيماريهاي جنسي.

خطر انتقال ويروس در تماس دهانی با پنيس ( آلت تناسلی مردانه)

خطر بالقوه:

در تماس دهانی با آلت مردانه به شکل نظری خطر انتقال برای شريکی که تماس دهانی را انجام می دهد (کسی که آلت را با دهان خود تحريک می کند) وجود دارد. بدليل اينکه آلودگی از طريق ترشحات پيش ازمنی و منی به دهان راه پيدا می کند. برای شخصی که آلت وی بوسيله دهان شريک جنسی اش تحريک می شود نيز، از نظر نظری خطر انتقال آلودگی وجود دارد به دليل آن که آلودگی مستقيماً از ترشحات دهان بوسيله خراش، بريدگی روی پنيس و همچنين از طريق منی با خون تماس پيدا می کند.

خطر مستند:

البته ميزان خطر به مراتب بسيار کمتر از خطر تماس جنسی مقعدی و واژينال است.ضمناً ويروس اچ. آی. وی. می تواند به شخص دريافت کننده انتقال پيدا کند حتی در مواقعی که انزال صورت نگرفته و مايع منی خارج نشده باشد.

خطر انتقال ويروس در تماس دهانی با واژن (عضو جنسی زنانه)

خطر بالقوه:

در تماس دهانی با عضو جنسی زنانه به شکل نظری خطر انتقال برای شريکی که تماس دهانی را انجام می دهد (کسی که واژن را با دهان خود تحريک می کند) وجود دارد. بدليل اينکه مايعات مهبلی آلوده و خون واژن آلوده می تواند به داخل دهان راه پيدا می کند. (اين مسئله محدود به خون دوران قاعدگی نمی شود.) برای خانمی که عضو جنسی وی بوسيله دهان شريک جنسی اش تحريک می شود نيز، خطر انتقال آلودگی وجود دارد، اگر ويروس و يا خون آلوده ازمايعات دهان و به واژن و زخم های مهبلی و يا ديواره واژن تماس پيدا کند.

خطر مستند:

ميزان خطر انتقال اچ. آی. وی. در اين مورد نيز به مراتب بسيار کمتر از خطر انتقال ويروس از طريق تماس جنسی مقعدی و واژينال است. در هر صورت در چندين مورد گزارش شده از انتقال ويروس ازطريق دهان، بيشتر تماس دهانی با واژينال گزارش شده است. خطر انتقال ويروس در تماس دهانی با مقعد خطر بالقوه: در تحريک دهانی مقعد نيز به شکل نظری خطر انتقال برای شريکی که تماس دهانی را انجام می دهد (کسی که مقعد را با دهان خود تحريک می کند) وجود دارد. بدليل اينکه اين عضو در معرض خون آلوده قرار دارد که از ضايعات، ترشحات و خونی که بر اثر برش، زخم و يا خراش در اطراف مقعد پديد می آيد به داخل دهان راه پيدا می کند. برای شريک جنسی که مقعد وی بوسيله دهان ديگری تحريک می شود نيز، خطر انتقال آلودگی وجود دارد، اگر ويروس و يا خون آلوده ازمايعات دهان و با مقعد تماس پيدا کند. خطر مستند: مواردی مستدل ومستند از انتقال بوسيله تماس دهانی با مقعد ثبت شده است.

فکر ميکنم تاثير نامطلوبی که بوی بد دهان در شخصيت يک فرد ميگذارد با هيچ چيز قابل مقايسه نباشد . خاطره بدی که از فردی که بوی دهان بدی ازش ديديد شايد ماهها در ذهنتان بماند يا شده که احساس کنيد که خودتان دهانتان بو ميدهد آيا در اين صورت ميتوانيد با يک شخصيت معتدل و سالمی با اطرافيان ارتباط بر قرار کنيد .... مطمعناً پاسخ منفی است ..... اين مسائل باعث شد که در يک مقاله جداگانه به اين موضوع بپردازم

1. به نظر من هر فردی بوی بد دهان را در مورد خودش و سايرين تجربه کرده است .بوی دهان ممکن است مقطعی باشد بخصوص بوهائی که صبح موقع بيدار شدن ازخواب مشاهده ميشود و بعد از خوردن صبحانه و مسواک زدن برطرف ميشود . اين بوی صبحگاهی طبيعی است و و به علت کاهش بزاق در طی شب و در ضمن عدم فعاليت محيط دهان در کل زمينه ای برای فعاليت ميکرو ارگانيسم ها فراهم ميکند که بعد از يک وعده غذا خوردن رفع ميشود . لذا در صورتی که صبح صبحانه نخورده ايد مواظب صحبت کردن خود باشيد
2. از اطرافيان نزديک خود بخواهيد که اگر بوی بدی از دهان شما متوجه شدن حتما تذکر دهند چون افراد جامعه وقتی متوجه بو ميشوند هيچ وقت به زبان نمی آورند ولی اثر بد شخصيتی خود را ميگذارد.... آشنايان نزديک اين لطف را در حق ما بکنند و تذکر دهند از اين ضربه شديد به شخصيت مان جلو گيری ميکنند.
3. اگر در فردی متوجه بوی بد شديم بايد سعی کنيم به طور غير مستقيم مطرح کنيم طرح مستقيم ممکن است ضربه روحی شديدی ايجاد کند بخصوص که ارتباط عاطفی با هم داشته باشيم .... اگر هم متذکر نشويم باز رفتار مسئولانه ای نکرده ايم طرح غير مستقيم بهترين وسيله است ....
4. در صورتی که متوجه شديم که دهانمان بو ميدهد برای درمان اولين مرحله مراجعه به دندانپزشک و مشورت با آن است .دندانپزشک با يک معاينه کامل ميتواند علت بوی دهان شما را تشخيص و درمان کند اين درمان ميتواند شامل جرم گيری آموزش مسواک زدن و استفاده از نخ دندان .... ترميم دندانهای پوسيده و..... باشد ..... در صورت اطمينان از ناحيه دهان و دندان اگر مشکل بوی دهان رفع نگرديد حتما بايد به يک متخصص گوش و حلق و بينی مراجعه کنيد و لوزه ها و حلق و سينوسها ی فکی را چک کنيد حتما مشکل شما حل خواهد شد ساير مواردی که ميتواند باعث بوی دهان شود آنقدر نادر است که طرح آنها اصلا کاربرد عملی ندارد .....
5. افرادی هستند که دچار توهم بوی بد دهان هستند .... به اين صورت که دهانشان بو نميدهد ولی هميشه از اين وحشت دارند که دهانشان بو ميدهد .... اين توهم بعضی مواقع آنقدر شديد است که در روابط اجتماعی فرد اثر نامطلوب ميگذارد .... من اين بيماران را در چندين مورد مشاهده کرده ام و بارها بهشون گفته ام که بوی بدی ندارند ولی باز اين وسواس را دارند..... مشاوره با روانپزشک و علت يابی آن بسیار موثر خواهد بود.
6. غرغره کردن با دهانشويه های مختلف را حتما در دستور کار روزانه بهداشتی خود قرار دهيد ..... من دهانشويه ماتريکا که وطنی است و کاملا گياهی است و از عصاره مايع گل بابونه تهيه شده را تجربه کرده ام و برای بيماران هم توصيه ميکنم. 

هر زمان که ما عصبانی می‌شویم یا احساس سرخوردگی پیدا می‌کنیم، هیپوتالاموس به غده هیپوفیز علامت می‌دهد، این غده یک پیام شیمیایی را به غدد فوق کلیوی می‌فرستد. سپس غده فوق کلیوی کورتیزول- یک هورمون استرس اصلی- را تولید می‌کند. این طریق محور فوق کلیوی- هیپوفیز- هیپوتالاسمی نامیده می‌شود، و اخبار ظرف چند ثانیه در طول آن مخابره می‌شوند. زمانی که کورتیزول وارد سیستم می‌شود، با تمام اعضای بدن ارتباط برقرار می‌کند و به عنوان واکنش به استرس سبب التهاب می‌شود. التهاب اکسیدان‌ها را که باعث تخریب سلول می‌شوند تولید می‌کند.

التهاب کوتاه مدت برای مبارزه با بیماری کمک کننده است، اما التهاب مزمن شدیدا به ضرر بدن است و زمینه ساز انواع مختلف بیماری‌ها (از قبیل دیابت، آسم و ورم مفاصل) می‌باشد. اینها چگونه به پوست ربط دارند؟ وقتی که یک روزنه پوست ملتهب می‌شود، ضخیم‌تر و متورم‌تر شده و امکان مسدود شدن آن بیشتر می‌شود. زمانی که کلاژن ملتهب می‌شود، ماتریکس تجزیه شده و منجر به چروک می‌گردد. آکنه، چروک، خشکی و درد با التهاب ظهور پیدا می‌کنند- آنها شاخص‌های آشکار ساز درون بدن هستند.

اغلب عادات سلامتی ما اولین چیزهایی هستند که زمان استرس ما آنها رابه فراموشی می سپاریم، ممکن است ما ورزش را حذف کنیم، سیگار بکشیم، تنقلات بخوریم، برنامه‌های روزمره مراقبت از پوست خود را از یاد ببریم و از خانواده و دوستان خود کناره‌گیری کنیم. باید شیوه کنترل را یاد بگیریم. و باور کنید یا نه، خیلی از محرک‌های استرس در این مقوله جای دارند. آماده بودن برای زمان‌های استرس و استراحت دادن به خود از اولین قدم‌ها به سوی کنترل استرس می‌باشند. و با کار کردن روی مسائل کوچک شروع کنید- این کار تاثیری مثبت روی مغز دارد و هورمون‌های استرس را کاهش می‌دهد.

استرس و اضطراب از علل پیری پوست است. افرادی كه زندگی پراسترس و سختی دارند، زودتر دچار چین و چروك‌های پوستی می‌شوند و ظاهر پیرتری پیدا می‌كنند.

حتما می دانید که اگر همیشه چهره ای اخمو و نگران داشته باشید، به مرور زمان جای خطوط اخم و پریشانی روی چهره تان حک می شود...

اما موضوع فقط این نیست. استرس باعث می شود پوست مشکلات دیگری نظیر خشکی هم پیدا کند. اگر می خواهید در مورد همه این مشکلات و راه رویارویی با آنها بدانید، بهتر است این مطلب را با حوصله مطالعه کنید. البته قبل از هر چیز به یاد داشته باشید که برای درمان ریشه ای این مشكلات بهتر است به دنبال راهی برای کاهش استرس خود یا رویارویی با آن باشید.